نیروهای مذهبی در دوران پهلوی دوم-۵
واکنش آیتالله بروجردی نسبت به تلویزیون
هنوز چند صباحی از چالش نیروهای مذهبی به خصوص برخی علمای سنتی با رادیو به ویژه مخالفتهای مکرر با پخش موسیقی نگذشته بود، که از اواسط دهه سی خبر راه اندازی تلویزیون در ایران به گوش رسید. این رسانه که اینک علاوه بر صوت، تصاویر افراد را هم پخش میکرد، به سختی میتوانست قابل تحمل باشد. نیروهای مذهبی به خصوص علما، علی رغم برخی فراز و نشیبهایی، بالاخره با رادیو کنار آمدند و بعضاً به تدریج به مزایا و فرصتهای بینظیر آن برای تبلیغ دین آگاهی یافتند، هر چند برای بسیاری این آگاهی به سختی صورت گرفت. بررسی اسناد نشان میدهد که تا قریب یک دهه، همچنان موضوع پخش صدای موسیقی از رادیو در اماکن عمومی به خصوص در اطراف حرم حضرت معصومه(س) و ...چالش برانگیز شده بود. یک گزارش نشان میدهد، که آیتالله فیض از مراجع وقت قم در سال 1329 نسبت به مکان و زمان پخش برنامههای رادیو در اطراف حرم، اعتراض کرده و این اختلاف به عزیمت فرماندار به مرکز و واگذاری امور شهر به معاون خویش و به تعبیری به کناره گیری وی انجامیده است.[1]
به هر حال، صرف نظر از رادیو، مساله راه اندازی و تماشای تلویزیون نیز چالش جدیدی بود که این بار نیز با واکنش آیتالله بروجردی به عنوان مرجع تقلید اعلم مواجه شد. چنانکه پیش از این هم خاطر نشان گردید، ایشان نسبت به رادیو نظر مساعدی نداشت و خرید آنرا: «موجب سهولت دسترسی به لهویات و استماع اصوات لهویه» ذکر و تاکید کرده بود: «لازم است مسلمین از خرید آن تجنب نمایند.»[2] بنابراین دور از انتظار بود که نسبت به تلویزیون نیز عکسالعمل مساعدی نشان دهد. اسناد ارائه شده در این مجموعه نشان میدهد که با ورود اولین دستگاههای تلویزیون به قم از اوایل دیماه 1337 به واسطه فروشندگان لوازم مربوطه، و خرید چند دستگاه از سوی برخی از اهالی، آیتالله نسبت به آن واکنش نشان داده و نماینده خود را جهت دیدار و مذاکره با فرماندار فرستاد. سند مربوطه حاکی است: « نماینده حضرت آیتالله آقای بروجردی به اتفاق آقای رئیس شهربانی به فرمانداری آمده و اظهار داشتند که نظر حضرت آیتالله بر این است که از نصب و توسعه دستگاه تلویزیون در قم مخصوصاً در مغازهها و ملاء عام جلوگیری شود..» کما این که در پی تأکیدات و اصرارهای آیتالله محدودیتهایی برای فروشندگان تلویزیون به عمل آمد، از آن جمله مقرر گردید با احضار فروشندگان به فرمانداری، از آنان تعهدی مبنی بر عدم فروش تلویزیون گرفته شود. همچنین از طریق مأموران، مانع فروش تلویزیون در سطح شهر شده و یا محدودیت ایجاد نمایند.
بالاخره سایر اسناد[3] نشان میدهد، که در پی تأکیدات آیتالله بروجردی، این مسأله در مذاکرات هیئت دولت منوچهر اقبال طرح و نسبت به نظر آیتالله دستور رسیدگی صادر شد. البته به درستی معلوم نگردیده که آیا با درخواستهای ایشان موافقت حاصل شده است یا خیر؟
در این راستا یک گزارش دیگر حاکی از نارضایتی شدید آیتالله گلپایگانی، از علمای برجسته قم- که بعدها بدنبال رحلت آیتالله بروجردی به مرجعیت نایل آمد- از نصب آنتن و تماشای تلویزیون یکی از همسایگانش است. به طوری که گزارش مربوطه، نسبت به اعتصاب بازار قم در حمایت از آیتالله هشدار داده بود. در همین گزارش خاطرنشان گردیده، فرد خاطی به فرمانداری احضار و به وی دستور جمعآوری آنتن تلویزیون داده شد. ادامه این گزارش به استفاده چند تن از اهالی از تلویزیون اشاره کرده است.[4] ناگفته پیداست که ورود و استفاده از تلویزیون همچون رادیو، آن چنان با سرعت و استقبال عمومی مواجه شد، که فقهای دین در مقابل عمل انجام شده قرار گرفتند. وانگهی آنان از مقابله با استفاده این رسانه در مسقطالرأس خود- قم- ناتوان ماندند، وضعیت سایر شهرها که معلوم بود. در همین جا ذکر این نکته خالی از لطف نیست که نقل است در پی تشدید منازعات چالشبرانگیز با استفاده از تلویزیون، برخی اهالی رند قم تدبیری اندیشیده تا ضمن تماشای تلویریون، از شماتت دیگران نیز در امان باشند. راهکار این بود که با شروع برنامههای تلویزیون، آنان هر شب، مخفیانه آنتن تلویزیون را پشت بام نصب و با پایان برنامهها، در اواخر شب، آنتن را جمع میکردند و به این ترتیب، کسی از خطای گناه آلود،آنها اطلاع پیدا نمی کرد!
|
سند شماره 1 تاریخ: 24/8/1329 ، شماره: 27034 جناب آقای نخست وزیر محترماً رونوشت گزارش شماره 463، 21/8/1329 شهربانی قم راجع به نقاری که بین آقای سلطانی فرماندار آنجا وعده از اشخاص متنفذ آن شهرستان تولید شده برای استحضار لفاً تقدیم میگردد. از طرف رئیس شهربانی کل کشور، سرتیپ ایروانی[امضا] [حاشیة بالا، اول:] بین آقای فرماندار وعده نقار تولید و تدریجاً ازدیاد حاصل نموده و بالنتیجه فرماندار جهت تغییر پست به مرکز آمده است. |
|
سند شماره 1/1 تاریخ: 21/8/29 ، شماره: 463 شهربانی کل کشور، اداره دفتر کل اخیراً بین آقای سلطانی فرماندار قم وعده از اشخاص متنفذ این شهرستان نقاری تولید و تدریجاً ازدیاد یافته و اشخاص مزبور درصدد تقاضای تغییر مشارالیه برآمده بعداً نیز در یکی از جلسات روضه آقای آیتالله فیض که از روحانیون متنفذ و مرجع تقلید می¬باشد نسبت به جلوگیری از استفاده از رادیو در مغازهها و اماکن (البته در تمام مواقع حوالی و اطراف حرم جلوگیری و در ماه محرم و صفر نیز در تمام نقاط شهر جلوگیری میشود، و منظور آقای فیض در تمام فصل و ماهها و در تمام نقاط شهر بوده) با آقای فرماندار مذاکره و چون آقای فرماندار اظهار میداشتند جلوگیری رسمی از رادیو در تمام مدت سال مجوز قانونی ندارد و آقای فیض خیال میکردند مقصود ایشان مخالفت است، از این موضوع رنجیده خاطر و جداً عده مشغول اقدام در تغییر مشارالیه شدند، بدین لحاظ آقای فرماندار هفته گذشته به منظور تغییر پست خود با واگذاری امور به معاون فرمانداری به مرکز عزیمت نموده است. رئیس شهربانی قم، سرهنگ قزل ایاغ رونوشت برابر اصل است. |
|
سند شماره 2 اداره: اطلاعات، تاریخ: 4/10/1337، شماره: 75026/5ت، از طرف رئیس شهربانی کل کشور، سپهبد علوی مقدم [امضا: ناخوانا] [مهر:] ورود به دفتر محرمانه نخست وزیر |
|
سند شماره 1/2 اداره: اطلاعات، تاریخ: 10/10/1337، شماره: 75832/5ت، [مهر:] ورود به دفتر محرمانه نخست وزیر |
|
سند شماره 2/2 تاریخ: 14/10/1337، شماره: 11729/س/12481/م، [حاشیة پایین:] ملاحظه شد 27/10/1337 |
|
سند شماره 3/2 تاریخ: 14/10/1337، شماره: 11729/س/12482/م، مقام محترم وزارت کشور |
|
سند شماره 4/2 تاریخ: 20/10/1337، شماره: 13014/م، [حاشیة پایین:] جناب آقای ذوالفقاری |
|
سند شماره 5/2 کشف رمز |
|
سند شماره 6/2 تاریخ: 15/4/1338، شماره:6060/م، [حاشیة پایین، اول:] جناب آقای اشرف احمدی در هیئت دولت مطرح شود [منوچهر اقبال، امضا] |
|
سند شماره 7/2 نخست¬وزیر جناب آقای وزیر کشور [حاشیة پایین:] [امضا: ناخوانا] |
|
سند شماره8/2 اداره: اطلاعات، تاریخ: 18/10/1337، شماره:77951/5ت، از طرف رئیس شهربانی کل کشور [مهر:] ورود به دفتر محرمانه نخست وزیر |
|
سند شماره 9/2 تاریخ: 16/10/1338، شماره: 580105/5 ت، از طرف رئیس شهربانی کل کشور [حاشیة پایین، اول:] سابقه 18/9/1338 |
1. سند شماره 1، در همینجا ذکر این نکته ضروری است که آیتالله فیض دو سه ماه بعد در اواخر همان سال در قم رحلت کرد، و چنانچه مشهور است، رزم آرا نخست وزیر وقت در خلال شرکت در مجلس ترحیم ایشان در مسجدی در تهران توسط فدائیان(؟) ترور شد.
2. منظورالاجداد، محمدحسین، مرجعیت در عرصه اجتماع و سیاست: اسناد گزارشهایی از آیات عظام نائینی، اصفهانی، حائری و بروجردی، 1292-1329 ش، 1379، تهران، شیرازه، ص 422
3. اسناد شماره 2 الی 7/2
4. اسناد شماره 8/2 الی 9/2
رحیم روح بخش
roohbakhsh1965@yahoo.com
تعداد بازدید: 4815
آخرین مطالب
پربازدیدها
نظریه دوم: بحران مشروعیت مرزیِ تاریخ شفاهی در نظام دانشگاهی
این نظریه بر مبنای پاسخِ ۱۳ متخصص تاریخ شفاهی به پرسش «علت عدم استقبال دانشگاهیان از تاریخ شفاهی چیست؟» به دست آمده است.





