موزه‏ای برای حفظ تاریخ جنبش کارگری سیاهپوستان آمریکا

«زمانی که شروع به کار کردم به ما فقط برای ساعات قبل از ظهر حقوق می‏دادند.»‌ این بخشی از گفته‏های مردی عینکی در طرح پژوهشی تاریخ شفاهی باربران پولمن Pullman است. این طرح پژوهشی در گنجینه تاریخِ ساختمانی در منطقه ساوث ساید South Side، که به عقیده بسیاری یک جواهر پنهان است، نگهداری می‏شود.
یکی دیگر از مصاحبه‏شوندگان می‏گوید:‌ «بیشتر درآمد ما از انعامی بود که دریافت می‏کردیم و اگر می‏خواستیم از ساوث برویم دیگر چیزی گیرمان نمی‏آمد.»
این هر دو نفر از اعضای اولین اتحادیه رسمی کارگران سیاه‌پوستان آمریکا به نام اتحادیه باربران واگن‏های تختخوابدار Brotherhood of Sleeping Car Porters هستند. این اتحادیه در سال 1925 توسط یک مدافع حقوق مدنی به نام ای. فیلیپ رندولف A. Philip Randolph سازماندهی شد تا با شرکت قدرتمند واگن‏سازی پولمن مقابله کند. این اتحادیه به مبارزه با ساعات طولانی کار و حقوق ناچیز کارگران واگن‏های تجملی پولمن پرداخت تا اینکه در تاریخ 25 آگوست سال 1937 فعالیت‏های آن به رسمیت شناخته شد که نهایتاً کمک‏های زیادی به جنبش حقوق مدنی به دنبال داشت.
بسیاری از خدمه و باربران خطوط راه‏آهن که مصاحبه آنها در موزه راندولفِ باربران پولمن نگهداری می‏شود امروز از دنیا رفته‏اند. حتی لین هیوز Lyn Hughes  مؤسس این موزه می‏گوید که فکر نمی‏کند بیش از 5 نفر از آنها تا امروز زنده باشند. در این موزه یکی از بزرگترین مجموعه‏های عکس، وسایل منزل،‌ و خاطرات شخصی کارگران در جنبش کار سیاه پوستان آمریکا نگهداری می‏شود.
هیوز می‏گوید:‌ «من با حدود 100 نفر از این کارگران در طول سالهای متمادی در ارتباط بوده‏ام ولی بسیاری از آنها امروز از دنیا رفته‏اند. آقای یوجین بوزر Eugene Bowser یکی از آنها بود که ماه قبل در سن 94 سالگی فوت کرد. فکر می‏کنم که او آخرین نفر از این گروه بود که در شیکاگو زندگی می‏کرد.»
هیوز این موزه را با وجهی که در پی جدایی از همسرش در سال 1995 به او رسید و نیز دریافت یک کمک دولتی به میزان 188 هزار دلار، در نبش خیابان 104 مریلند Maryland تاسیس کرد. محلی که هیوز موزه را در آن تاسیس کرد یکی از خانه‏های سازمانی ساخته شده توسط شرکت بزرگ جورج پولمن در سال 1880 بود.
اما اکنون که این موزه جای خود را در بین گروه‏های مختلف مردمی که به نوعی مدافع حقوق مدنی و تاریخ آمریکایی‏های سیاه پوست بودند باز کرده و کمک‏های بسیاری را از همین گروه‏ها و باربران سیاه دریافت کرده، هیوز دارد استعفا می‏دهد.
هیوز موزه را بعد از یک تور رسمی به بنیاد تاریخی پولمن به راه انداخت چرا که در آنجا هیچ نامی از آمریکایی‏های سیاه پوست برده نشده بود. خود او این طور حضور خود را در آنجا توصیف می‏کند:‌ «مطالعه اولین کتاب در مورد مشقت‏های کارگران سیاه پوست خطوط راه آهن به قدری در من اثرگذار بود که مسیر زندگی مرا عوض کرد.»
رندولف و اتحادیه‏اش در سال 1941 از رئیس جمهور وقت (فرنکلین روزولت Franklin D. Roosevelt)‌ دستخطی مبنی بر لغو تبعیض نژادی در استخدام‏های دولت گرفتند. البته روزولت زمانی با این دستور موافقت کرد که رندولف تهدید کرده بود که یک تظاهرات سازماندهی شده را در واشنگتن به راه بیاندازد. با اینکه آن حرکت بعد از اقدام رئیس جمهور آمریکا ملغی شد ولی توانست چهارچوب فعالیت‏های انقلابی مارتین لوتر کینگ Martin Luther King را در سال 1963 در همان شهر فراهم کند و رندولف در آن تظاهرات نقش یک رهبر و پشتیبان مالی به خوبی ایفا کرد.
بعداً هیوز حکایت‏های هزاران باربر و فرزندان آنها را در یک مجموعه ملی به نام گلچینی از حیثیت به ثبت رساند. این مجموعه حاوی خاطراتی تلخ از رفتار غیر انسانی کارفرمایان با کارگران سیاه قبل از موفقیت اتحادیه در ایجاد تغییر در شرایط کاری آنها است. هیوز می‏گوید: ‌«قبلا همگی این شغل‏ها بسیار پست به حساب می‏آمدند ولی تحولاتی که اتحادیه آنها را به وجود آورد  باعث شد که کارگران دارای جایگاه اجتماعی بهتری شوند. امروز این موزه تبدیل به تنها مرکز در ایجاد انگیزه برای ادامه این جنبش شده است ولی وقت آن رسیده که فرد جوانتری دست به کار شود و این میراث را وارد مرحله‏ای جدید کند.»
دیوید پیترسون David Peterson که هم اکنون 30 ساله است به عنوان جانشین هیوز منصوب شده است. او در مراسم صندوق خیریه 25 فوریه به این سمت منصوب شد.
 او در نوجوانی دو تن از دوستان خود را (در یک درگیری در ساوث ساید) از دست داد و پس از فارغ‏التحصیلی از دانشگاه ای اند ام فلوریدا Florida A&M University در سال 2007 به وطن خود بازگشت تا به مجمع جوانان اتحادیه ملحق شود.
او در دوران دبیرستان و در دوران دانشکده  فقط در طول تابستان در موزه فعالیت‏های داوطلبانه انجام می‏داد و در سال 2009 رسماً بعنوان یکی از کارمندان موزه مشغول به کار شد و همزمان پایان نامه کارشناسی ارشد خود را نیز برای دانشگاه دی‌پائول DePaul آماده تکمیل می‏کرد. او در مقام ریاست موزه بسیار پرانرژی ظاهر شده و  برنامه‏هایی را برای به کارگیری جوانان در دست انجام دارد.
او معتقد است که هر روز باید اقدام‏های جدیدی برای انتشار حکایت‏های باربران در بین نسل جوان صورت گیرد. «این موزه به این خاطر مهم است که به جوانان داستان جدیدی را از گذشته ما سیاهان بازگو می‏کند. به جوان‏ها می‏گوید که حتی یک فرد عادی هم می‏تواند با حفظ صداقت و احترام خود به میراثی مثل میراث یک فوق‏ستاره دست پیدا کند. همچنین این موزه نشان می‏دهد که کار کردن در صنایع خدماتی چیزی نیست که بشود آن را دست کم گرفت و باید به آن افتخار کرد.»‌
این موزه همچنین در مراسم تاریخ 25 فوریه از دو تن از اعضای اصلی اتحادیه با نام‏های بیلی هانتر Billy Hunter  انجمن ملی بازیکنان بسکتبال و ویلیام مکناری William McNary از یو اس اکشن US Action، بزرگترین ائتلاف گروه‏های مردمی دفاع از عدالت اجتماعی و نژادی کشور، تجلیل و قدردانی کرد.

نوشته: مادلین ایهجیریکا
 MAUDLYNE IHEJIRIKA
ترجمه عباس حاجی هاشمی