خاطرات محمد کریمی


06 اسفند 1404


محمد کریمی، فرمانده گردان کمیل لشکر 27 محمد رسول‌الله(ص)، مهمان دویست‌وهشتادویکمین برنامه شب خاطره (تیر 1396) بود. او درباره شهید خانجانی و شناسایی منطقه پل کرخه خاطره گفت. محمد کریمی گفت: «همراه بچه‌های لشکر 27 حضرت رسول(ص) در اردوگاه کارون در دشت عباس بودیم. نیروها مرخصی رفته بودند و ما که کادر گردان محسوب می‌شدیم، در آنجا مانده بودیم. بعد‌ازظهر بود و طبق روال همیشگی‌مان در محوطه‌ای گود، مشغول فوتبال بودیم که یک شخص قدبلند آمد و در بلندی کنار چادر گردان ایستاد. ما به دلیل موج‌ انفجار‌ها تا حدودی برخورد تندی داریم و زود عصبانی می‌شویم. یک یا دوبار صدایش کردم و سومین بار با صدای بلند گفتم: «برادر آنجا چه‌کار داری؟» با دست به آرامی اشاره‌ای کرد و ما بالا رفتیم. گفت: «من از کرمانشاه آمده‌ام و به عنوان نیروی آزاد به گردان شما معرفی شده‌ام. کسانی که از نظر فکری در سطح بالایی بودند را به عنوان نیروی آزاد به گردان‌ها معرفی می‌کردند تا کم‌کم خودشان را نشان دهند و مسئولیت‌ها را به عهده بگیرند. فردی بسیار آرام بود. طوری که با دیدن آن آرامش از خودم خجالت کشیدم. این خجالت و شرمندگی تا آخرین لحظه‌ای که کنارش بودم، همراهم بود. مرتضی خانجانی متولد 1345 بود و آن موقع که نزد ما آمد، 19 ساله بود و سه سال‌ونیم سابقه جبهه داشت. در واقع حدود 16سالگی وارد جبهه شده بود. یک روز ما به دستور حاج محمد کوثری برای شناسایی رفتیم. گفتند دشمن آمده است تا پل کرخه را بگیرد. ما به آنجا رفتیم و به لب پل کرخه رسیدیم. از پل کرخه که رد شدیم، چهل دقیقه با ماشین رفتیم و یک نیرو هم ندیدیم. وحشت ما را گرفته بود. نزدیک موسیان شدیم ...».

در ادامه، این روایت را ببینیم.

تاکنون 376 برنامه شب خاطره دفاع مقدس از سوی مرکز مطالعات و تحقیقات فرهنگ و ادب پایداری و دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری برگزار شده است. برنامه آینده پنج‌شنبه 7 اسفند 1404 برگزار می‌شود.

آرشیو

 



 
تعداد بازدید: 380


نظر شما

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی (1 + 7) :
 
پاسخ کارشناسان به سؤالات تاریخ شفاهی

100 سؤال/38

در تدوین نهایی تاریخ شفاهی با لهجه‌ و گویش‌ محلی چگونه رفتار کنیم؟
لهجه و گویش، بخش جدایی‌ناپذیر تاریخ شفاهی هستند و ثبت روایت‌ها با زبان محلی، علاوه بر حفظ اصالت روایت، به صیانت و احیای گویش‌ها و لهجه‌های بومی نیز کمک می‌کند. با این حال، در تدوین نهایی که هدف آن ارائه متنی روان و منطبق با زبان معیار است، تداوم استفاده از لهجه محلی ممکن است درک متن را برای مخاطبان دشوار سازد.