خاطرات احمد مهرنیا


17 فروردین 1405


دویست‌وهشتاد‌ودومین برنامه از سلسله برنامه‌های شب خاطره دفاع مقدس، عصر پنجشنبه پنجم مرداد 1396 در سالن سوره حوزه هنری برگزار شد. در این برنامه خلبان احمد مهرنیا به بیان خاطرات خود پرداخت و گفت: «تابستان 1367 همان روز که منافقین به سمت اسلام‌آباد آمدند، من با ماشینم به سمت پایگاه دزفول می‌رفتم. وقتی رسیدم، آقای عبدالحمید نجفی و علی آئینی به عنوان اولین خلبانانی که اهل کرمانشاه بودند و در پایگاه دزفول خدمت می‌کردند، با توجه به شرایطی که در جبهه‌های آن روز ما حاکم بود، اولین پرواز را بر روی منافقین انجام دادند. از پایگاه دزفول عملیات شروع شد و ادامه پیدا کرد. از پایگاه هوایی همدان نیز دوستان‌مان با فانتوم به موقعیت آمدند و بمباران‌ سنگینی کردند. در کنار اینها، عملیات بزرگی را بخش ترابری هوایی نیروی هوایی انجام داد؛ شش هزار نیروی رزمنده تازه‌نفس از شهرهای مختلف جنوب کشور را ظرف مدت 24 ساعت به کرمانشاه رساندند. این شش هزار نفر به چهار هزار نفر از نیروهای ما که در منطقه بودند، پیوستند. عملیات مرصاد با کمک هوانیروز و کمک فرماندهی امیر سرافراز، شهید صیاد شیرازی انجام گرفت. از طرفی ما مجبور بودیم منافقین را دنبال کنیم که تا آخرین لحظه‌ای که در خاک ما هستند، بتوانیم از آنها تلفات گرفته و انتقام این عملیات را بگیریم. بعد از آن نیز هر چند وقت یک بار، تا سال 1375 بچه‌های پروازی که من هم جزوشان بودم، هر وقت اطلاع پیدا می‌کردیم که منافقین برای حمله سازماندهی کرده‌اند، با دسته‌های بزرگ 16 فروندی آنها را بمباران می‌کردیم و در واقع آن امنیتی که بعد‌ها برای ما ایجاد شد و منافقین هیچ تحرکی نداشتند، حاصل این‌چنین برنامه‌هایی بود.»

در ادامه، این روایت را ببینیم.

تاکنون ۳۷۷ برنامه شب خاطره دفاع مقدس از سوی مرکز مطالعات و تحقیقات فرهنگ و ادب پایداری و دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری برگزار شده است. برنامه آینده پنج‌شنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ برگزار می‌شود.

آرشیو



 
تعداد بازدید: 388


نظر شما

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی (7 + 3) :
 
پاسخ کارشناسان به سؤالات تاریخ شفاهی

100 سؤال/34

در تدوین متن تاریخ شفاهی تا چه اندازه مجاز به استفاده از شیوه‌های روایت‌پردازی (هرچند ساده) هستیم؟
روایت‌پردازی در تاریخ شفاهی یعنی تدوین‌کننده به توصیف و تحلیل روایت بپردازد و تخیلات ذهنی خود را مکتوب نمایند. به نظر می‌رسد در آثاری که صرفاً در زمینه تاریخ شفاهی تولید می‌شوند، روایت‌پردازی چندان مطلوب نیست؛ زیرا تدوین‌کننده نسبت به وفاداری در متن اصلی احساس مسئولیت دارد و هرگونه دستبرد در روایت، نوعی تحریف در تاریخ محسوب می‌شود