اعلام برنامه‌های هفتمین نشست تخصصی تاریخ شفاهی (11 بهمن 1390)



به اطلاع علاقه‌مندان و پِژوهشگران عرصه تاریخ شفاهی ‌می‌رساند؛ کمیته سیاست‌گذاری نشست هفتم پس از ارزیابی نظرات هیئت داوران (بر روی چکیده و اصل مقالات رسیده به دبیرخانه) برنامه‌های روز نشست را به شرح زیر اعلام کرد:

جلسه اول؛ ساعت 8:45 لغایت 10:30
با محوریت: تعاریف، مبانی و مداخل تدوین در تاریخ شفاهی
 
جلسه دوم؛ ساعت 11 لغایت 12:30
با محوریت: الگوها و مدل‌های عملیاتی
 
جلسه سوم؛ ساعت 14 لغایت 15:30
با محوریت: نقد و کاربرد
 
جلسه چهارم؛ ساعت 16 لغایت 17:30
میز گرد کارگاهی (بررسی و ارزیابی)

شایان ذکر است هفتمین نشست تخصصی ـ کارگاهی تاریخ شفاهی، با عنوان: «تدوین در تاریخ شفاهی»، در ادامه سلسله نشست‌ها و کارگاههای تخصصی انجمن تاریخ شفاهی ایران، توسط کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی در 11بهمن 1390 برگزار خواهد شد.

انجمن تاریخ شفاهی ایران؛ گروه تاریخ دانشگاه اصفهان؛ حوزه هنری؛ سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران؛ سازمان کتابخانه‌ها، موزه‌ها و مرکز اسناد آستان قدس رضوی و مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ همکاران و همراهان این دوره از نشست هستند.
هدف از برگزاری این همایش، دانش‌افزائی در حوزه‌ تاریخ شفاهی و همکاری هر چه بیشتر مراکر فعال و پژوهشگران این حوزه است.
 
نحوه شرکت:
برای برنامه‌ریزی منظم و علمی، و ارائه خدمات فرهنگی ـ پژوهشی و رفاهی؛ شرکت در این نشست و کارگاه الزاماً با ثبت‌نام قبلی امکان پذیر است. بنابراین از کلیه پژو هشگران و علاقه‌مندانی که تا کنون موفق به ثبت‌نام نشده‌اند، خواهشمند است تقاضای خود را حداکثر تا 30 دی 1390 با رایانامه neshaste7@yahoo.com  به دبیرخانه نشست ارسال نمایند.

یادآور می‏شود گواهی شرکت در این کارگاه صرفاً برای افرادی که پیش ثبت نام کرده باشند، صادر خواهد شد.

 دبیرخانه هفتمین نشست تخصصی تاریخ شفاهی



 
تعداد بازدید: 3666


نظر شما

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی (3 + 1) :
 
پاسخ کارشناسان به سؤالات تاریخ شفاهی

100 سؤال/34

در تدوین متن تاریخ شفاهی تا چه اندازه مجاز به استفاده از شیوه‌های روایت‌پردازی (هرچند ساده) هستیم؟
روایت‌پردازی در تاریخ شفاهی یعنی تدوین‌کننده به توصیف و تحلیل روایت بپردازد و تخیلات ذهنی خود را مکتوب نمایند. به نظر می‌رسد در آثاری که صرفاً در زمینه تاریخ شفاهی تولید می‌شوند، روایت‌پردازی چندان مطلوب نیست؛ زیرا تدوین‌کننده نسبت به وفاداری در متن اصلی احساس مسئولیت دارد و هرگونه دستبرد در روایت، نوعی تحریف در تاریخ محسوب می‌شود