عبور از آخرین خاکریز - 21

دکتر احمد عبدالرحمن

06 تیر 1405


این حقیقت، یعنی عدم مبادرت ایران به اعزام واحدهای پشتیبانی و یا نیروهای ذخیره به منطقه، از جمله دلایلی است که بر ادعاهای صدام خط بطلان کشید. او مدعی بود که ایرانی‌ها خود را برای تهاجم و اشغال عراق آماده می‌کنند و حمله عراق صرفاً به منظور خنثی نمودن چنین اهداف و تحرکات بود. این وضعیت در دیگر مناطق عملیاتی ـ با فواصل زمانی بین عملیات‌ها ـ که 15 روز قبل از شروع جنگ در 22 سپتامبر 1980 به طول انجامید، تکرار شد. کجا بود آن همه نیرو و تدارکات ایران که صدام از آن دم می‌زد؟ آیا ارتش عراق می‌توانست در صورت مواجه شدن با سدی محکم به این سرعت پیشروی نماید؟ کسی که قصد اشغال عراق را داشته باشد بایستی حداقل چند لشکر و هزاران خودرو و زره‌پوش بسیج نماید؟ کجا بود این همه نیرو و امکانات رزمی؟ نیروهای عراقی در پیشروی سریع روز 22 سپتامبر و پیشروی‌های بعدی گاهی بالاجبار توقف می‌کردند و گاهی مسیر خود را تغییر می‌دادند. علت این امر مقاومت خودجوش گروهی از افراد قبائل در مقابل آنان بود، حال اگر با یک مقاومت سازماندهی شده و منسجم روبرو می‌شدند، چکار می‌کردند؟

در اینجا مایلم نکته حساس و در عین حال مبهمی را بازگو سازم. یکی از افسران ضداطلاعات خانقین بعدها برایم تعریف کرد که حوالی ساعت 9 بامداد روز 7 سپتامبر یعنی 5 الی 6 ساعت قبل از آغاز حمله، یک دستگاه اتومبیل دارای پلاک دیپلماسی حامل یکی از کارمندان سفارت ایران در بغداد و شاید وابسته مطبوعاتی و یا فرهنگی که از بغداد به سمت ایران در حرکت بود از محل بازرسی و از میان انبوهی از تانکها و زره‌پوش‌های مستقر در دو طرف جاده عبور کرده به منذریه رسید و از آنجا وارد خاک ایران شد. دادن اجازه عبور به این اتوموبیل اشتباه بزرگی بود که ضداطلاعات نظامی بعد از فوتِ وقت، متوجه آن شد.

این دیپلمات می‌توانست گزارش مفصلی از مشاهدات خود در طول مسیر را در اختیار مقامات مسئولان ایران قرار دهد و آنها بلافاصله با تقویت و بسیج یگان‌های ویژه تحت پشتیبانی هلی‌کوپترهای ضدزرهی ـ که ایران صدها فروند از بهترین انواع آنها در اختیار دارد ـ وارد عمل شود. من و دیگر نظامیان محترم معتقدیم که 5 الی 6 ساعات برای انجام چنین مأموریتی توسط ارتش ایران که مجهز به بهترین و مدرنترین انواع سلاح‌ها و تجهیزات بود، کافی به نظر می‌رسید، با این همه فرماندهان نظامی ایران اعم از منطقه‌ای و یا مرکزی هیچگونه واکنشی از خود نشان ندادند. 



 
تعداد بازدید: 7


نظر شما

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی (2 + 5) :
 
پاسخ کارشناسان به سؤالات تاریخ شفاهی

100 سؤال/36

مرز حریم خصوصی شخصِ ثالث (که راوی از آن‌ها نام می‌برد) و تعهد به واقعۀ تاریخی کجاست؟
احترام به حریم خصوصی، ریشه فلسفی، حقوقی، سیاسی، انسانی‌شناختی و جامعه‌شناختی دارد و آن چیزی است که انسان می‌خواهد مخفی و غیرقابل دسترس دیگران بماند و تصمیم‌گیری درباره آن فقط به عهده خودش باشد، زیرا دسترسی غیر مجاز به آن‌ها موجب آسیب به او می‌شود. تعریف این حریم وابسته به موقعیت اجتماعی و سیاسی افراد و در جوامع مختلف متغیر است.